امتحان در بیابان

چارلز کُلسون می‌گوید: «ایمان ما زمانی به قوی‌ترین حد خود می‌رسد که ما خود را فاقد هرگونه ‌دلگرمی و دلخوشی می‌بینیم و در تاریکی مطلق، خودمان را متروک و رها شده حس می‌کنیم. ایمانِ ما ایمانی خالص، ناب، و واقعی نخواهد بود اگر به جای عبور از بیابان‌ها همیشه از گذرگاه‌های سبز و خرم عبور کند.»